Evrenin Notları 1)

 İnsan Neden Evrende Özel Olduğuna İnanır?

İnsan, evrene baktığında kendini merkeze koyma eğilimindedir. Bu çoğu zaman kibirden değil, anlam ihtiyacından doğar. Çünkü evren insan ölçülerine göre fazlasıyla büyük, eski ve kayıtsızdır. Bu büyüklük karşısında “sıradan” olmak, zihnin kolayca kabul edebileceği bir durum değildir.

Tarih boyunca bu boşluğu dolduran en güçlü anlatılardan biri inanç olmuştur. Bir yaratan vardır; evreni var eden, düzenleyen, anlam yükleyen bir irade… Ve çoğu anlatıda insan, bu düzenin merkezine yerleştirilir:

• “Tanrı insanı yarattı.”
• “İnsan Tanrı’nın suretidir.”
• “İnsan seçilmiştir.”

  Burada soru şudur: İnsan gerçekten özel olduğu için mi bu anlatılar ortaya çıktı, yoksa bu anlatılar sayesinde mi kendini özel hissetti?

Bilim, insanın evrendeki merkezi konumunu yavaş yavaş geri almıştır. Dünya merkezden çıkmış, Güneş sıradan bir yıldız hâline gelmiş, galaksimiz bile milyarlarcasından biri olarak tanımlanmıştır. Ancak bu bilimsel gerileme, insanın “özel olma” ihtiyacını ortadan kaldırmamıştır; yalnızca biçim değiştirmiştir.

Artık merkezde mekân değil, bilinç vardır.
Artık “evren bizim için yaratıldı” değil, “biz evreni anlayabilen nadir varlıklarız” denir.

İnanç burada tamamen kaybolmaz; şekil değiştirir:

• “Tanrı bizi yarattı” → “Tanrı’nın bilincinden bir parça taşıyoruz.”

Bu, insanı evrenden ayırmaz; tam tersine evrenle özdeşleştirir. Ama sonuç yine aynıdır: İnsan kendini ayrıcalıklı bir yere koyar.

Oysa şu ihtimali de düşünmek gerekir:
Eğer bir yaratıcı varsa ve evreni var etmişse, neden yalnızca insanı merkeze alsın? Neden bilinç sadece tek bir gezegende, tek bir türde tezahür etsin? Belki bilinç, evrenin farklı köşelerinde farklı biçimlerde filizlenen bir özelliktir. İnsan bunun sadece bir örneğidir.

Belki sorun, “yaratılmış olmak” fikrinde değil; “tek ve benzersiz olmak” iddiasındadır.

İnanç, insana değer duygusu verir. Bu değerlidir. Ama bu değer, insanı evrenden üstün kılmak zorunda değildir. Belki de insanın rolü, evrenin sahibi olmak değil; onu fark edebilen, üzerine düşünebilen bir parçası olmaktır.

  Ve belki de asıl zor soru şudur:
Eğer bir gün insan, evrende başka bilinçlerle karşılaşırsa… inancını mı kaybeder, yoksa inancı ilk kez gerçekten genişler mi?

#İnsanVeEvren
#Felsefe
#Bilinç
#İnanç
#Bilim
#EvrenselPerspektif
#KendiniKeşfet
#DerinDüşünce

 

Bir önceki yazımla romanım ‘’Göbeklitepe ve Ruhların Tohumu II. cildinden

alıntıları geride bırakmış olduk. Bundan sonraki paylaşımlarım Evren ve Ötesi

üzerine olacaktır. Sizlerin de görüşlerini duymak beni mutlu eder.

Evren Notları 1: Sessizliğin Ardındaki Soru

İnsanlık evrene baktığında çoğu zaman yıldızları değil, kendi sorularını görür.

Teleskoplar derinlere indikçe görüntüler netleşir; ama sorular bulanıklaşır. Çünkü

evren büyüdükçe, “yalnız olma” ihtimali istatistiksel olarak zayıflar. Bu sadece bir

his değil, matematiksel bir sezgidir.

Bugün milyarlarca galaksi olduğunu biliyoruz. Her birinde milyarlarca yıldız ve bu

yıldızların büyük bir kısmının etrafında gezegenler dönüyor. Astrofizikte artık

“yaşam olabilir mi?” sorusundan çok, “hangi koşullarda ve ne tür bir yaşam?”

sorusu konuşuluyor. Yani mesele ihtimal değil, çeşitlilik.

Peki bu yaşam formları nasıl olabilir?

Dünya merkezli düşünme alışkanlığımız bizi yanıltıyor olabilir. Karbon temelli,

biyolojik, sınırlı ömürlü varlıklar… Bunlar evrensel kurallar mı, yoksa sadece

bizim örneğimiz mi? Zekâ dediğimiz şey, problem çözme yeteneği midir; yoksa

bilinç, farkındalık ve özne olma hâli mi? Bazı teoriler, yeterince gelişmiş bir

zekânın biyolojiyi geride bırakacağını bile öne sürüyor.

Bu noktada iyi ve kötü kavramları da sallantıya giriyor. Evrimsel biyolojiye göre

ahlak, hayatta kalmaya hizmet eden bir adaptasyon olabilir. Peki başka bir tür için

ahlak diye bir kavram yoksa? Ya da varsa ama bizimkinden tamamen farklıysa? Bir

uygarlığın başka bir uygarlığı gözlemlemesi, bizim etik anlayışımıza göre rahatsız

edici olabilir. Ama onlar için bu, müdahale etmemenin en “iyi” yolu olabilir.

Antik anlatılarda gökten gelen öğreticiler, yol gösteren figürler, bilgi taşıyıcı

varlıklar sıkça karşımıza çıkar. Bilim bunları mitoloji olarak sınıflandırır; fakat

insan zihninin farklı coğrafyalarda, benzer semboller üretmesi de üzerinde

düşünülmesi gereken bir durumdur. Kolektif bilinçaltı mı, yoksa ortak bir

deneyimin kültürel izleri mi?

Bugün “Fermi Paradoksu” dediğimiz soru hâlâ ortada duruyor:

Madem evren bu kadar büyük ve eski, o hâlde herkes nerede?

Belki de cevap sessizlikte gizlidir.

Belki gelişmiş uygarlıklar görünür olmayı seçmiyordur.

Belki de biz, henüz fark edilmeye değer bir aşamada değiliz.

Ve belki de asıl rahatsız edici soru şudur:

Eğer biri bizi izliyorsa… bizi zeki varlıklar olarak mı görüyor,

yoksa henüz kendi gezegenini anlamaya çalışan bir tür olarak mı?

#Evren#Bilim#Felsefe#Astrofizik#FermiParadoksu#Bilinç#Zekâ#İnsanlık

#Gelecek#Düşünce#KolektifBilinç

Sonsuz Döngünün Ízinde

Bu yazıyla birlikte “Göbeklitepe ve Ruhların Tohumu” ikinci cildinin sonuna gelmiş bulunuyoruz. Bir kitabın sonuna gelmek, aslında hiçbir zaman bir kapanış değildir; bilincin kendi içinde yeni bir kapı açmasıdır. Bu yolculuk bana, insan ruhunun ve evrenin sonsuz döngüsünde hiçbir şeyin gerçekten bitmediğini, her sonun yalnızca form değiştirdiğini bir kez daha hatırlattı. Bundan sonraki blog yazılarımda daha evrensel, daha felsefi, daha düşündürücü ve zaman zaman zihni kışkırtan metinlerle geleceğim. Çünkü artık hikâyeden öteye, hikâyeyi yaratan kudretin katmanlarına inmeye başlıyoruz. Benimle kalmaya devam edin; yolculuk şimdi başka bir bilinç düzlemine evriliyor.

Hikayenin sonuna yaklaşırken dünya, insanlığın uzun zamandır taşıdığı gölgeyle yüzleşmek zorunda kaldı. Karanlık yükseldi; yalnızca savaşlarla, kaoslarla değil, kolektif bilincin çöküşüyle… Evrenin kadim yasası olan denge, bu noktada kendi sessiz müdahalesini yaptı. Karanlığın ruhları kara deliğe çekildiğinde yaşanan şey bir yok oluş değil, bir çözülmeydi. Ruhlar özümsendi, kodlarına ayrıldı ve evrenin derinliklerine saçıldı. Evren hiçbir şeyi silmez; yalnızca, hak ettiği frekansa geri döndürür. Her şey dönüşür, her şey yerini bulur.

Dünya, kendi küllerinde nadasa çekilirken iyi taraf, binlerce yıldır hazırlanılan o büyük geçiş için sessiz bir düzen kurdu. Prof. Naci, Dilara, Ahmet, Gül ve diğer uyanmış ruhlar yalnızca insan değildi; onlar evrenin hafızasında kayıtlı eski bilgeliklerin taşıyıcılarıydı. Onlarla birlikte seçilmiş gençler Ruhların Tohumu, yeni bir dünyanın mayasını oluşturacaktı. Amaç, artık var olanı kurtarmak değildi; yeni bir varoluş alanı yaratmak, bilinci taze bir zemine taşımaktı.

Göbeklitepe’nin, Karahantepe’nin, Zerzevan ve Piramitler’in sakladığı kadim kodlar, yeni gezegene aktarılmak üzere gemilere yüklendi. Çünkü evrenin en eski sırrı şudur:
Geçmişi bilmeyen, geleceği inşa edemez.
Ve bazen geçmiş, taşların sessizliğinde saklıdır.

Kara delikte çözülmüş karanlık ruhların nidası evrene yayılırken, gemilerdeki kahramanlarımız bu titreşimleri bilinçli bir akışa yönlendirdi. Bu süreç sadece fiziksel bir göç değil; ruhun kendi özüne geri yürüyüşü, bireysel uyanışın kolektif bilince karışarak onu yeniden biçimlendirdiği kutsal bir yolculuktu.

Dünya sönüp sessizleşirken, bu sessizlik aslında yeni bir başlangıcın en saf hâliydi. Ruh Tohumları evrenin bilinmezliğine doğru yola çıkarken, insanlığın en doğru mirası—bilgelik, sevgi, ışık ve hafıza—onlarla birlikte taşınıyordu. Çünkü insanlık yok olmadı; insanlık yalnızca yer değiştirdi.

Bu sırada karanlık elitler—yüzyıllardır gölgeler içinden insanlığı yönlendiren o görünmez bilinçler—kara deliğin derin sessizliğinde çözüldü. Geri dönüşleri, müdahaleleri, manipülasyonları artık evrenin yasaları tarafından mühürlenmişti. Evren bazen adaleti kelimelerle değil, titreşimle sağlar.

Ve sonra… yolculuk başladı.
Dev gemi, insanlığın en eski sırlarını, en taze umutlarını ve geleceğin titreşimini taşıyarak karanlık boşluğa doğru yükseldi.
Bu bir kaçış değil; bir doğuştu.
Ve her doğuş gibi sancılı ama kaçınılmazdı.

Yeni dünya bekliyordu.
Yeni bilinç çağırıyordu.
Ve üçüncü kitapta bu çağrının yankıları giderek büyüyecek…

#Göbeklitepe #RuhlarınTohumu #KadimBilgelik #MistikKurgu #BilimKurgu #FinalYazısı #EvrenselYolculuk #RuhTohumları #SpiritüelKurgu #YeniDünya #GöbeklitepeSerisi #BilinçDönüşümü

Dünya Üzerinde Frekans ve Enerjilerin Çatışması

Bu blog yazısıyla, Göbeklitepe & Ruhların Tohumu serisinin 2. cildi üzerine yazılarımı büyük ölçüde tamamlamış bulunuyorum. Haftaya son yazımı da sizlerle paylaştıktan sonra, evreni daha derin, sorgulayıcı ve mistik bir bakışla ele almayı sürdüreceğim. Tabi dünya ve insan türünü ön sıraya koyarak..

Evren, başlangıcından beri bir titreşimin içinden akar. Işık her adımıyla düzeni, karanlık her nefesiyle kırılmayı yaratır. Dünya ise bu iki frekansın tam kesişim noktasıdır; burada iyi ile kötü, sadece birer kavram değil, varoluşun en derin kutuplarıdır.

Karanlık bilgi üretmez; evrenin sırlarını çalar, korkuyu büyütür, zihinleri hileyle bastırır ve bunu zafer sanır. Aydınlık ise başka bir yerden doğar: aşkın ruhların belleğinden. Onlar bilgiyi zorla almaz; hatırlar. Gücü sahiplenmez; uyanır.

Yüzyıllar boyunca karanlığın çarpık bilgisi ile ışığın saf titreşimi birbirine fazla değmeden aktı. Ta ki Dünya’nın frekans ve enerjisi yükselip, saklı ruhları çağrıya cevap verene dek. İşte o an, evrenin iki büyük akımı insan bedenlerinde kesişti.

Karanlık yeni taşıyıcılar ararken, Aydınlık içimizde unutulmuş kıvılcımı uyandırdı.Böylece yaşanan hiçbir şey rastlantı olmaktan çıktı; her çatışma bir hatırlayışa, her uyanış bir çağrıya dönüştü.

Karanlık elitler, zaferin eşiğinde olduklarından emin diler. Zihinleri bastırıp frekansı düşürdükçe güçlendiklerine inanıyorlardı. Oysa güçlenen tek şey egoları idi. Ve egoları onlara en basit gerçeği unutturmuştu:

Zorla alınan her güç, eninde sonunda sahibine karşı döner.

Evren, dengesizliği uzun süre taşımaz. Dünya’da bugün yükselen karanlık, defalarca yaşanmış bir döngünün yeniden tezahürüdür. Bu çatışma yalnızca bu gezegene ait değildir; aynı savaş, evrenin sayısız köşesinde bilinmez çağlar boyunca yaşandı ve hâlâ yaşanmaya devam ediyor.

Bu nedenle romanımda, Dünya’da karanlığın kazandığını sandığı an, aslında çöküşünün de başlangıcıdır. Karanlık her zaman kendi gölgesinde büyür ve sonunda o gölgenin ağırlığıyla çöker.

Evrenin yasası açıktır:
Işık baskılanabilir, ama yok edilemez.
Tıpkı her şeyin kayıt altında olup, silinmediği gibi. 
 

#Göbeklitepe
#RuhlarınTohumu
#FrekanslarınÇatışması
#KozmikUyanış
#EvreninYasaları
#IşıkveKaranlık
#KadimDöngü
#Metafizik
#EvrenselSavaş

 Evrenin Yadsınamaz Gerçeği: Siyah ve Beyazın Teması

Bu yazımda, hikâyemin kalbinde yer alan bazı karakterlerle sizi biraz daha yakından tanıştırmak istiyorum:

Gül, Olivia, Amed ile Ariella, Rahip Ralf, Seyit-Sait.

Evren, siyah ile beyazı; iyi ile kötüyü aynı anda var eder.
Bizler bu zıtlıkların tam ortasında doğarız. Bir ayağımız karanlıkta, diğeri aydınlıkta durur.
Hangi yolu seçeceğimiz, ışığı mı yoksa gölgeyi mi kucaklayacağımız tamamen özgür irademizle şekillenir.
Ve kimi zaman insan, kendi kararını sorgulayarak yönünü değiştirebilir. Hatta ortaya oynayanlar bile vardır.

Gül, başlangıçta olayların içinde savrulsa da farkında olmadan kendi öz yoluna yaklaşır.
Olivia ve Amed, karanlıkta bilgi ararken ışığın sınırlarını keşfeder.
Her adımları hem kendi içsel yolculuklarına hem de evrenin görünmez ağına dokunur.

Çünkü karşılarında,
• Sistemleri yöneten elit zihinler,
• Bilginin akışını kontrol eden yapılar,
• Maddi ve bilimsel gücü aydınlanma için değil, yönlendirme için kullanan küresel bir ağ vardır.

Bazen en parlak fark ediş, en karanlık koridorlardan geçerek gelir.
Hakikatin iki yüzü vardır: ışık ve gölge. Gerçek aydınlık çoğu zaman karanlığın içindeki en küçük çatlaklardan sızar.

Diğer tarafta Ariella ve Rahip Ralf, öylesine yoğun bir karanlıkla çevrilidir ki, güneşi bile siyah görürler ya da karartmaya çalışırlar.
Seyit-Sait ise ezikliğinden doğan açgözlülükle karanlığa kendi rızasıyla teslim olur.
Yaptığı kötülüklerin ona bir fayda sağlamadığını çok geç fark eder. Ama artık ruhu mühürlenmiştir.

Bu evrende her uyanış görünmez bir dalga yaratır.
Bir karakterin kalbi sarsıldığında, bir diğerinin içindeki ışık uyanır.
Sanki evren, ruhları birbirine bağlayan ince bir ağ örmüştür; birimizin fark edişi diğerimizde yankı bulur.

Belki de hikâyeler sadece anlatılmak için değil; bize unuttuklarımızı hatırlatmak için yazılıyordur.

Çünkü karanlık yalnızca duygularımızın gölgesi değildir.
. Somut, örgütlü ve sistematiktir:
• Dünyanın tarihini yeniden yazmaya çalışan elit yapılar,
• Bilimsel gücü kontrol eden hiyerarşiler,
• Evrensel sırları kendi çıkarlarına kilitleyen karanlık ağlar,
• Manipüle edilen gerçeklikler ve örtbas edilen bilgiler…

Karanlık, ışığı yok etmeye çalışmaz; onu bükmeye çalışır.
Tehlike de tam buradadır: Işığı reddetmez, onu kendi amaçları için dönüştürmeye çalışır.
Ve işe, ışığın koruduğu ruhları kandırarak başlar.

Ama evrende bir de Ulu ve Aşkın Ruhlar vardır ki, onların rehberliğiyle yürüyenler her zaman bir yol bulur.

“Göbeklitepe ve Ruhların Tohumu”nu yazarken tüm bunları daha derinden hissetmeye başladım.
Karakterlerimin yaşadıkları, aslında bizim dünyamızdaki gerçeklerin yalnızca birer yansımasıydı.

Ve belki de bu hikâye, evrenin kadim bir sırrını usulca hatırlatıyor:
Işık ile karanlık arasındaki savaş, dışarıda değil… Ruhumuzun en eski odasında sürer.
Ve o odanın kapısını açan anahtar, her zaman içimizde saklıdır —
uyanmayı bekleyen kadim bir çağrı gibi.

• Göbeklitepe ve Ruhların Tohumu
• Yazar Nil
• Fantastik Bilimkurgu
• Karanlık ve Işık
• Kadim Sırlar
• Ruhsal Yolculuk
• İçsel Uyanış
• Hikaye Anlatıcılığı
• Fantastik Evren
• Bilimkurgu ve Fantezi

Kahramanlar ile Aşmış Ruhların Buluşması

Bir önceki yazımda karakterlerin doğuşuna ve içsel yolculuklarına odaklanmıştık. Şimdi onları yalnızca kendi iradeleriyle değil, kâinatın kadim, ulu ruhlarının sessiz rehberliğiyle ilerleyecekleri bir yolculuğa çıkarıyoruz.

Bu Yolculuğun Başlangıcında Karakterlerin Evrenle Tanışmasına Tanıklık ediyoruz:
Her kahraman, kendi içsel sınavlarından geçerken bir çağrı duyuyor. Bu çağrı, bilinmeyen bir derinlikten, görünmez bir ağdan geliyor.
Profesör Naci gibi karakterler, kararlılıkları ve meraklarıyla bu çağrıyı hemen alıyor. Diğerleri ise sezgisel, bazen telepatik bir farkındalıkla, evrenin ipuçlarını takip etmeye başlıyorlar. Onlar artık seçilmiş ruhlar.

Aşmış Ruhların İzinde Tekâmül ve Rehberlik:
Ulu ruhlar, kahramanların yolu üzerinde önce sessiz rehberler olarak beliriyor. Doğrudan müdahale etmek yerine, yaptıkları seçimlerin, adımların ve kararların önemini hissettirerek ilerliyor.
Bu karşılaşmalar, karakterlerin tekâmülünü tetikliyor ve onları hem bireysel hem de evrensel bir sorumluluk alanına taşıyor.

İçsel Fırtınalar ve Sorgulatan Çağrılar:
Her kahraman farklı tepkiler veriyor. Kimisi korku ve kararsızlık hissediyor, kimisi ise ile kez kendi içindeki gücü ve aydınlanmayı hissediyor.
Bu süreç, karakterlerin yalnızca dış dünyayla değil, iç dünyalarıyla da yüzleşmesini sağlıyor. Sessiz bir çağrı, görünmez bir rehberlik ve gizemli ipuçları, yolculuklarını her adımca derinleştiriyor.

Kapanış:
Kahramanlar giderek evrenin kadim ruhlarının sessiz rehberliklerini ve görünmezliğini aşmaya başlıyor. Görevler açığa çıkıyor. Ve sırlar her adımda düşündürüyor…

Bir sonraki yazımda, bu karşılaşmaların onları nasıl dönüştürdüğünü ve yolculuklarının gizemli yönlerini keşfedeceğiz. Hazır olun; evrenin sırları yeni boyutlarını göstermeye başlıyor.

Yorum bırakmayı ve paylaşmayı unutmayın lütfen. Teşekkür ederim.

#KahramanlarVeRuhlar #BirKarakterinDoğuşu #ruhlarıntohumu #yazarlık #yaratıcılık #roman #bilimkurgu #fantastik #gizem #evren

Bir Roman Karakterinin Doğuşu

Bir roman karakteri aslında yalnızca kurgunun ürünü değildir; yazarın hayallerinden, gözlemlerinden, kimi zaman da yaşadığı anların derin izlerinden doğar. Bazen gerçek bir insandan bir bakış, bazen duyulan bir cümle, bazen de hayal gücünün karanlık kıvrımlarından çıkan bir kıvılcım olur başlangıç....

Benim için de karakterler böyle doğdu. Önce siluetler belirdi zihnimde; sonra onlara bir ses, bir yürüyüş, bir bakış ekledim. Sonunda hepsi kendi iradesiyle var olmaya başladı. Yazarken ben onlara yön vermedim; çoğu zaman onlar bana yön gösterdi.

Bu yolculukta elbette Prof. Naci öne çıktı. O, bilginin ve merakın peşinden giden, tekâmülü devam eden, bazen kararlı bir araştırmacı, bazen de sorgulayan bir ruh olarak ortaya çıktı. Hem tanıdık bir bilim insanı, hem de hayal gücünün ürünü bir yol gösterici. Ama Naci tek başına değil; onun yanında kendi içsel çatışmaları ve sırlarıyla yaşayan başka karakterler de var.

Kimi tarihin derinliklerinden süzüldü, kimi günümüzden izler taşıyor, kimi ise tamamen bir sembolün ete kemiğe bürünmüş hali. Her biri insanın farklı bir yüzünü, evrenle kurduğu bağı ya da kopuşu temsil ediyor.

Benim için her karakter bir ayna. Onları yazarken aslında kendime, insanlığa ve varoluşa dair yeni şeyler keşfediyorum. Ve belki de bu yüzden, onlar da okurun kendi içindeki yolculuğa dokunacak.

Siz de bu karakterlerle tanışmaya hazır mısınız? 

#BirKarakterinDoğuşu #ruhlarıntohumu #yazarlık #yaratıcılık #roman #bilimkurgu #fantastik

 Göbeklitepe’nin Gölgesinde Yazarlık Yolculuğum

Göbeklitepe, daha görmeden önce bile beni büyüleyen bir olgu oldu. İlk bulgular ortaya çıktığında, gitme isteğime engel olamadım. Hayaller kurduğum, zihnimde canlandırdığım,toprağın derinliklerinde gizlenmiş o taşlar beni çağırıyordu.

Ve sonunda yeniden gün ışığıyla buluştular.

Ama bu taşlar sadece geçmişi mi anlatıyordu? Yoksa geleceğe dair ipuçlarını da taşıyor olabilir miydi?

“Dünyalar arası bir yolculuk… Üstü gizemlerle örtülü gerçekler… Geçmiş ve geleceğin kucağında yönetenler, yönetilenler.”

(Ruhların Tohumu – 1. Cilt, Arka Kapak Yazısı) 👀

“…Zaman ve mekânı aşan bir çağrının yankısı. Varlığın en derin katmanlarına inen, gökyüzünden toprağa, atomdan yıldıza uzanan bir hatırlayış.”

(Ruhların Tohumu – 2. Cilt, Giriş Yazısı) 👀

İşte bu yolculuk, yazarlık serüvenimin de en güçlü ilham kaynağı oldu.Ben derinlere indikçe satırlar da derinleşti; geçmişle gelecek, hayalle gerçek birbirine dokunmaya başladı.

Siz de bu yolculukta bana katılmaya hazır mısınız? 

Teşekkürler..... 💗

#yazar #roman #bilimkurgu #fantastik #göbeklitepe #evren #ruhlar #arkeoloji #mitoloji #keşif#hayalgücü #ruhlarıntohumu #nilinyolculuğu

Dünya – Evren – Ruhlar ile Yazarlık Serüvenim

Merhaba, ben Nil.

Bugüne gelmeden önce size biraz yazdıklarımdan söz etmek istiyorum.

İlk romanım “Son Uyarı”, Topkapı Sarayı’nda geçen, fantastik ile gerçeği harmanladığım bir bilim kurgu denemesi oldu.

Bu roman aynı zamanda ABD’de İngilizce olarak dijital yayımlandı.

İkinci romanımda yolum bambaşka bir yöne evrildi. Henüz temelleri oluşmamışken,

Göbeklitepe taşlarının arasındaki ilk ziyaretlerim ilham kaynağım oldu.

Böylece serinin ilk cildi “Göbeklitepe & Ruhların Tohumu” doğdu. Evrene ve bilinmeyene olan ilgim de giderek derinleşti.

Şimdi ikinci cilt üzerinde çalışıyorum. Ancak arada, tamamen hayal gücümden doğan farklı bir dünya da kaleme aldım: Kreaptus Gezegeni.

Kim bilir, belki bir gün bu gezegenin gerçekliğiyle de karşılaşırız.

Yakında sizlerle buluşacak Göbeklitepe & Ruhların Tohumu – 2. Cilt için heyecanlıyım.

Bu blogda sadece hikâyelerimi değil, aynı zamanda birlikte keşfetmenin coşkusunu da paylaşmak istiyorum.

Sorularımız ve sorgulamalarımız, belki de serinin üçüncü cildine ışık tutacak.

Hoş geldiniz........

#yazar #roman #bilimkurgu #fantastik #göbeklitepe #kitapsever #okuyorum #evren #ruhlar #arkeoloji #mitoloji #keşif #hayalgücü #ruhlarıntohumu #nilinyolculuğu